Pałac w Dobrocinie

W dawnych czasach wieś była własnością klasztorną, potem templariuszy.

W XV wieku wieś należała do rodziny Bock, w roku 1484 zaś nabył ją Friedrich von Boberg (Hochberg), kapitan na Grodźcu, który był założycielem dobrocińskiej linii Hochbergów. Jego córka Dorothea była damą dworu królowej węgierskiej Marii,. W 1555 roku wyszła za Charlesa III Poitiers, barona Vadans z Burgundii.
W połowie XVI wieku właścicielem wsi był Heinrich von Boberg, komisarz i radca królewski.
W XVIII wieku majątek należał do rodziny von Seherr - Thoss, potem do starszego radcy górniczego von Milecky (1830 r.).
W połowie ubiegłego wieku dobra przeszły do Alexandra Moriza - Eichborn, a w 1876 roku właścicielem był Henrich von Moriz - Eichborn.
Potem Dobrocin wrócił do rodziny baronów von Seherr - Thoss.
1 lipca 1897 roku majątek z pałacem kupił od byłego starosty i tajnego radcy stanu Stanisława barona von Seherr - Thoss z Wawrzeńczyc, cesarski radca poselstwa w Szwecji - Kuno von Portatius.
W latach 1898 - 1899 nowy właściciel gruntownie przebudował pałac, który jest bardzo pięknie położony nad stawem. Rozbudowane zostało prawdopodobnie między innymi skrzydło północno - wschodnie, a po roku 1909 dobudowano dwuosiowy ryzalit do skrzydła północno - zachodniego.

Pałac jest założeniem zbudowanym na planie zbliżonym do podkowy, z otwartym dziedzińcem od strony północno - zachodniej. Dwu - i trójkondygnacyjny, nakryty dachami czterospadowymi, ze ściętymi wierzchołkami, z niewielkimi lukarnami i szczytami.
Korpus główny frontowej fasady, siedmioosiowy z trójosiowym pseudoryzalitem, jest zwieńczony szczytem schodkowym z pięcioma pilastrami wychodzącymi ponad szczyt, zakończonymi krenelażem z daszkami pulpitowymi. W środkowym pseudoryzalicie jest umieszczone główne wejście, prowadzące przez ostrołucznie zakończony portal, flankowany dwoma wąskimi oknami, także z ostrym łukiem. Nad wejściem znajduje się balkon, zajmujący całą szerokość ryzalitu, z pełną kamienna balustradą. W południowym narożniku jest usytuowana okrągła wieża nakryta dachem stożkowym, o tej samej wysokości co elewacja. W dachach bocznych skrzydeł pałacu, od strony dziedzińca, umieszczono dwa szczyty schodkowe. Podobne szczyty, ale po jednym, znajdują się na krótszych elewacjach.
W elewacji południowo - wschodniej znajduje się ryzalit, zwieńczony szczytem schodkowym z blankami i blendami, a w narożach wąskie przypory. W ślepej arkadzie potrójne okno parteru, gdzie na każdym z trzech wąskich okien umieszczono trójlistny otwór. Z prawej strony ryzalitu stoi wieża, która straciła już swój pierwotny, stożkowy dach i w tej chwili koronuje ją krenelaż. W połaci dachu, z lewej strony, między pierwszą a drugą osią, znajdował się szczyt, zlikwidowany podczas ostatniej przebudowy.
W rozczłonkowanej elewacji południowo - zachodniej wszystkie okna są prostokątne, poza jednym, umieszczonym w ryzalicie od strony stawu. Na pierwszym piętrze zdwojone, kamienne okno neogotyckie, z maswerkiem, w którym znajduje się barwny herb rodziny von Portatius.

Poniżej otwarta loggia, obok głęboka nisza, nad nią zaś balkon wsparty z jednej strony na kamiennym kroksztynie. Z lewej strony narożny ryzalit wieżowy, nakryty ośmiospadowym dachem stożkowym.
W ostatnich latach ubiegłego wieku, podczas rozbudowy pałacu, został znacznie powiększony i przekształcony park. Od strony południowej i południowo - wschodniej znajduje się staw z wyspą, na której rośnie rozłożysta wierzba płacząca. Niewielki fragment brzegu stawu, naprzeciwko ryzalitu, stanowi kamienny mur z ażurową balustradą. W narożu ceglana, otynkowana altana zwieńczona krenelażem. Tuż przy pałacu stała potężna lipa, mająca około 7 - 8 metrów obwodu, która w początkach naszego wieku została zwalona od uderzenia pioruna.
Po ostatniej wojnie majątek upaństwowiono. Obecnie znajduje się w zasobach AWRSP. W pałacu mieści się Ośrodek Hodowli Zarodowej Sp. z o.o., ponadto sklep spożywczy, gminne przedszkole i mieszkania (stan na początek 2006 r.).

Tekst (z niewielkimi przeróbkami) pochodzi ze strony :   http://dolnyslask.org

Zdjęcia współczesne :  Thor /  www.fotopolska.eu